بهداشت روانی و ورزش
کودکان برای رشد کردن نیاز به بازی و رقابت سالم دارند . بازی در تقویت رشد جسمانی – روانی و اجتماعی نقش مهمی را ایفا میکند . تقویت عضلات به کودک یاری میدهد که تعادل خود را در فضای زیستی پیرامون خود نگه دارد . رقابت اگر سالم باشد و به نحوی منطقی نظارت شود میتواند یکی از پایه های رشد کامل فرد باشد . کودک باید گسترده ترین امکانات بازی را داشته باشد . برخی از تمرینات بدنی را حتی میتواند به اطفال دو ماهه نیز داد اما رقابتهای بدنی و ورزشی سنگین را به منظور برد و باخت قهرمانی نباید قبل از 12 سالگی انجام داد . در این سن هم لازم است شرایط هر فرد به دقت مورد توجه و سنجش قرار گیرد . البته ضمن آنکه نباید احساس رقابت در ورزش سرکوب شود ، در تقویت آن نیز از افراط باید پرهیز کرد . بزرگسالان باید حتی الامکان در ورزش کودکان و نوجوانان مداخله نکنند و بیشتر نظارت انجام دهند .
در زمان ما ، تحقیقات بسیار نشان داده است که ورزش علاوه بر اینکه ابزار ارزشمندی برای سلامتی جسمانی است رابطه نزدیکی با سلامتی روانی و بویژه پیشگیری از بروز ناهنجاریهای روانی دارد . ورزش از اضطراب میکاهد ، اعتماد به نفس را افزایش میدهد و خود پنداری مثبت را تقویت میکند.
ورزش بویژه در کودکی و نوجوانی ، مفر سالمی برای آزاد کردن انرژی انبار شده آنها است و این خود بسیار لذت بخش و آرامش دهنده است.
ورزش سبب اجتماعی شدن ، ایجاد کفایت و مهارت ، استحکام روابط خانوادگی و سهولت دوست یابی و ارتباط سالم با همسالان میشود.
در یک پژوهشی که اخیرا در امریکا انجام شده است 65% از جوانان ابراز کردند که ورزش ، آنها را از استفاده مواد مخدر و الکل باز داشته است. همین تحقیق نشان داده است که ورزش در ارتقای سطح زندگی اجتماعی و اقتصادی کودکان نقش داشته است. ورزش فرصتی را برای یادگیری مهارتها ، همکاریها ، کارگروهی انضباط ، مهارتهای سازگاری ، احترام به بزرگترها و مسئولان ، رقابت سالم ، جوانمردی ، و اعتماد به نفس و شکست و پیروزی فراهم می اورد.
البته ورزش در صورتی که مناسب برای فرد نباشد میتواند نتایج عکس داشته باشد ، مثلا شکستهای پی در پی ، مورد انتقاد قرار گرفتن ، تقلید از الگوهای ضعیف ، ارتباط منفی و ناسالم با همسالان ، فشارهای درونی و بیرونی برای پیشرفت ، زمینه های مساعدی برای ناهنجاری های روانی و اعتماد به نفس ضعیف ایجاد میکند.
فعالیتهای ورزشی نباید به صورتی باشد مه واقع بینی و فعالیت های مهم دیگر زندگی مثل تحصیل و کار تحت تاثیر قرار دهد ، چرا که اگر در ورزش موفق نشدیم بتوانیم به کارهای دیگر بپردازیم.
در کنار ورزش باید تحصیل و دیگر مهارتهای حرفه ای را فرا گیریم و ورزش تمام سطوح زندگی را پر نکند.
ورزش عامل تحرك و نشاط و پويايي جامعه گرديده و مردم آثار و تبعات آن را در زندگي خود لمس نموده و ورزش با زندگي آنان عجين شده لذا دبيران مدارس اولاً بايد در خصوص ورزش فرهنگ سازي نموده و ثانياً نقش ورزش در سلامتي دانشآموزان و جامعهايي كه در آن زندگي مينمايند را بيان نمايند تا دانشآموزان ورزش را جزء اولويتهاي زندگي خود درآورند.